Terrorisme, da’s niet tof.

Door -Tom op vrijdag 3 januari 2014 15:56 - Reacties (8)
Categorie: -, Views: 3.327

Dát is iets waar we het allemaal wel over eens zijn. Terrorisme, dat moet je niet willen. Daar zijn we het gelukkig over eens. Maar wat is terrorisme eigenlijk? Dáár zijn we het nog niet helemaal over eens. Juristen, politiciologen en psychologen hebben zich over het vraagstuk gebogen, maar moeten we nog steeds een definitie ontberen. Het is niet tof, en daarmee is de kous afgedaan.

Wie zich er in ieder geval níet mee bezig houden, zijn de heren van de Oxford University Press. Volgens hen gaat het om ‘the unofficial or unauthorized use of violence and intimidation in the pursuit of political aims’. Dat deze heren het niet helemaal begrepen hebben, moge duidelijk zijn. Deze omschrijving mist nuance: het zou impliceren dat praktisch iedere demonstratie een daad van terrorisme is; en nog erger, het zou impliceren dat de Verenigde Staten een terroristische staat is. Dat kan niet. Dat dat mag niet. De War or Terror, Guantanamo Bay of de activiteiten van de National Security Agency hebben immers een hoger doel.

Het is ondenkbaar om te stellen dat de aanslagen van elf september een ‘lesser evil’ is dan de daarop volgende interventie in Afghanistan. Immers, de laatste dient toch een hoger doel? Gelukkig heeft dat idee de laatste jaren aan betekenis ingeboet, al hebben de cultuuruniversalisten in de Westerse wereld nog steeds de overhand: het idee dat de eigen cultuur ‘beter’ is dan andere culturen. Dat is overigens niet slechts een Westers fenomeen – het is dat met name de huidige Westerse wereld ook daadwerkelijk de, economische en militaire, middelen heeft om haar eigen cultuur bij anderen op te dringen.

Cultuuruniversalisme is exact de reden waarom terrorisme niet gedefineerd kan worden. Het is louter een woord met politieke betekenis, en eigenlijk weet iedereen wel wat met het begrip bedoeld wordt: extremistische, bij voorkeur Islamistische, organisaties en/of overheden die hun idealen aan ons proberen op te dringen door het gebruik van geweld, angst en/of intimidatie. Het zou alleen niet echt passen om het zo te omschrijven. Want immers, binnen onze mooie, Westerse cultuur is iedereen gelijk. Ongeacht het geslacht, ongeacht de herkomst en ongeacht de religie.

Dat de heren van de Oxford University Press het niet bij het rechte eind hadden, moge ondertussen wel duidelijk zijn. Maar wie gaat het ons dan wel vertellen? Misschien moeten we het eens bij de National Security Agency proberen. Die weten immers wel meer. Veel meer. Ongeautoriseerd; intimiderend en met een politiek oogmerk - maar wél voor de nationale veiligheid!

Ja, Oxford, het is nodig tijd om de definitie aan te passen.